İçimin mevsimlerine uymuyordu tabiat.
Netameli bir keder akıyor damarlarımdan.
Hani bir kalksam, alsa yorgunluğumu
şafak vakti delice akan bir dalga,
tahta konulmuş umutlarımın arasına.
Ses gelmiyor güneşten.
Hangi müptedinin bağrından kopmuştu
bu çelimsiz hakikat?
Karşıda bir kuş ölüsü,
yeni budanmış ağaç.
Avazımca bağırıyorum geceye,
düşmüyor dolunaya çığlıklarımın gölgesi.
Issız bir boşlukta yüzüyor düşüncelerim,
imbatlardadır çaresi.
Geçmiyordu mevsimler.
Uymuyordu tabiat yalnızlığıma.
Geç gelen şifaya dargın, yara gibiyim.
Hani gelse bir avare,
getirse çiçekten hayaller
meçhul benliğime…
Ve Aralık soğuk esiyor,
tam da kalbimin üzerine.
Cürretkâr davranıyor yaşam,
susuzluğa boğulan yağmurlarıma.
Öylesine meczup,
bir aşkın yakamoz haliyim.
Görmüyorsun ama;
sudan korkan balığın,
yaşamaktan başka çaresi olmayan benim.