Van Gölü her geçen yıl biraz daha geri çekiliyor. Kıyılar sessizce uzaklaşıyor, sular iz bırakıp gidiyor. Bu tabloyu hâlâ “doğal bir süreç” olarak görmek büyük bir yanılgı. Çünkü bu geri çekilme; bilinçsiz su kullanımı, yanlış sulama yöntemleri, artan kuraklık ve iklim değişikliğinin açık bir sonucudur.
Elbette bireylerin sorumluluğu büyük. Ancak bu mesele yalnızca vatandaşın vicdanına bırakılamayacak kadar ciddi. Burada asıl soru şudur: Yetkili kurumlar bu gidişata karşı yeterince harekete geçiyor mu?
Peki çözüm var mı?
Evet, var. Ama birlikte hareket edilirse.
* Tarımda vahşi sulama yerine damla sulama sistemine geçilmeli
* Yer altı suları bilinçsizce tüketilmemeli
* Su kaynakları korunmalı ve tasarruflu kullanılmalı
* Doğaya zarar veren uygulamalar denetlenmeli
* Her birey suyun değerini bilmeli ve israf etmemeli
Ancak bu maddeler kâğıt üzerinde kalmamalı. İlgili bakanlıklar, yerel yönetimler, tarım ve çevreyle ilgili kurumlar artık daha net adımlar atmalı; denetimler artırılmalı, cezalar caydırıcı olmalı, çiftçiye doğru sulama konusunda hem destek hem eğitim sağlanmalıdır. Plansız kuyu açılmasına göz yumulmamalı, su yönetimi bilimsel verilerle yürütülmelidir.
Unutulmamalıdır ki Van Gölü’nü korumak bir tercih değil, bir zorunluluktur. Bu göl sadece bir su kütlesi değildir; bir şehrin hafızasıdır, geçim kaynağıdır, kültürüdür. Göl yok olursa, Van’ın geleceği de sessizce eksilir.
Bugün bireyler üzerine düşeni yapmalı, gereken yerler ise artık sorumluluk almaktan kaçmamalıdır. Çünkü bugün susarsak, yarın sadece fotoğraflarına bakarız.
Ve o fotoğraflar bize şunu hatırlatır:
Korunabilecek bir değeri, ihmaller yüzünden kaybettik.