Van’ın İpekyolu ilçesinde küçük ve eski bir atölyede çalışan Kalender kardeşler, mesleği çocuk yaşta babalarından öğrendi. Babalarının vefatının ardından atölyeyi birlikte ayakta tutan kardeşler, tüm zorluklara rağmen işi sevgi, saygı ve dayanışma içinde sürdürdüklerini söylüyor.
“BABAMIZDAN BÖYLE GÖRDÜK”
52 yaşındaki Halil Kalender, demirciliğin kendileri için sadece bir meslek değil, aynı zamanda bir yaşam biçimi olduğunu ifade etti. Kalender, “Demircilik baba mesleğimiz. Çekirdekten yetiştik. Babamızdan sonra mesleği sahiplendik. Sevgi ve saygı olduğu sürece her iş yürür. Menfaat girerse kardeşlik de biter. Biz büyüklerimizden böyle gördük” dedi.
İŞLER MEVSİMLİK, KAZANÇ YETERSİZ
Gelişen teknolojiyle birlikte işlerin her geçen yıl azaldığını belirten Kalender, “Kış aylarında neredeyse hiç iş olmuyor. Eylülde işler biter, martta yeniden başlar. Üç ayda kazandığımız parayı ikiye bölünce masraflar bile karşılanmıyor. Eskiden bütün işler sanatkâra gelirdi. Şimdi tarım bile fabrika sistemine döndü” diye konuştu.
“MESLEĞİMİZE AŞIĞIZ AMA BİTME NOKTASINDA”
Yaklaşık 35 yıldır demircilik yapan 50 yaşındaki İsmail Kalender ise işlerini çoğu zaman sadece karın tokluğuna sürdürdüklerini söyledi. Kalender, “Ağabeyimle birlikte baba mesleğini devam ettiriyoruz. Büyük işler yapamıyoruz, genelde küçük tamiratlarla geçiniyoruz. Yanımızda eleman çalıştıramıyoruz. İki kardeş, benim senin demeden çoluk çocuğumuz için çalışıyoruz” ifadelerini kullandı.
YENİ KUŞAK MESLEĞE İLGİ GÖSTERMİYOR
Kalender kardeşler, gençlerin demircilik mesleğine yönelmemesinin en büyük sorun olduğunu vurgulayarak, gerekli destekler sağlanmazsa demirciliğin Van’da tamamen kaybolabileceğini dile getirdi.
